Mësimi 1

Kemi një lajm të mirë. Perëndia premton të na dojë dhe të na falë, duke na dhënë jetë të përjetshme, liri nga e keqja dhe miqësi të ngushtë me Të, për sa kohë që besojmë tek Ai dhe i bindemi Atij me dashuri.

A e beson ti këtë? A e kupton se çfarë do të thotë kjo për ty?

Bibla thotë se ne kemi lindur për të dashur Perëndinë, për t'iu bindur dhe për t'u kënaqur në prezencën e Tij përgjithmonë, por ne nuk mundemi.

Pse?

Sepse kemi lindur të ndarë prej Tij në dy mënyra.

Së pari, ne nuk e njohim Atë, dhe nuk mund ta duam dikë që nuk e njohim.

Së dyti, ne kemi lindur me dëshira të këqija që na ndajnë nga jeta, njohuria dhe dashuria e Perëndisë. Dëshirat tona të këqija janë shkaku për vdekjen, sëmundjet, padrejtësitë, luftrat - të gjitha vuajtjet e jetës.

Si na ndajnë dëshirat tona të këqija nga Perëndia?

Thelbi i së keqes është egoizmi që dëmton marrëdhëniet. Ndërsa një burrë e njeh më shumë gruan e tij, ai e kupton më lehtë se si fjalët, veprimet dhe mendimet e tij mund ta fyejnë atë. Kështu ndodh edhe në marrëdhënien tonë me Perëndinë. Sa më shumë e njohim Perëndinë, aq më shumë e kuptojmë se si e keqja në ne e prish afërsinë me Të.

Cila ishte përgjigjja e Perëndisë ndaj ndarjes sonë prej Tij?

Perëndia zgjodhi të bëhej njeri për të rivendosur miqësinë e ngushtë me ne. Ai njeri ishte Jezusi.

Pse ishte e rëndësishme që Perëndia të bëhej njeri?

Së pari, të lidhej me ne personalisht. Së dyti, të përjetonte gëzimin, dhimbjen dhe vuajtjet tona. Së treti, të mbante ndëshkimin për të keqen tonë duke vdekur në vendin tonë. Dhe së katërti, të kthehej sërish në jetë për të larguar të keqen tonë, duke na afruar në miqësi të ngushtë me Të dhe duke na dhënë jetë të përjetshme.

Jezusi zgjodhi të vdiste për ne pjesërisht për të vërtetuar se Perëndia ndëshkon të keqen. Ne nuk duam një Perëndi që e lë të keqen pa ndëshkuar. Vdekja e Jezusit është një garanci se Perëndia nuk do ta bëjë këtë, sepse Ai zgjodhi të ndëshkonte veten për të keqen tonë, edhe pse nuk bëri kurrë asgjë të keqe.

Qëllimi më i madh që ai kishte ishte të na çlironte nga dëshirat tona të këqija dhe të transformonte zemrat tona që të mund të jetonim në miqësi të pastër me të. Kjo është ajo që Bibla e quan "të lindësh përsëri". Do të thotë të ndryshosh totalisht, duke jetuar i lirë nga skllavëria ndaj dëshirave tona të këqija, në marrëdhënie të ngushtë me Perëndinë.

Kjo do të thotë që lajmi i mirë nuk ndalet te Jezusi që merr ndëshkimin tonë.

Bibla thotë se pasi Jezusi vdiq, ai u ringjall nga të vdekurit dhe është ende i gjallë. Ai na ofron që të shkëmbejmë jetën tonë të thyer me jetën e tij të përsosur. Kur e pranojmë këtë ofertë të jashtëzakonshme, Fryma e tij fillon të jetojë brenda nesh dhe ngadalë zëvendëson dëshirat tona të këqija me një dëshirë në rritje për mirësinë e tij.

Procesi gjatë të cilit ne pastrohemi dhe përsosemi quhet shenjtërim. Ne nuk jemi të përsosur derisa kjo jetë të përfundojë. Megjithatë, ky proces jep rezultate praktike menjëherë.

Këto rezultate quhen fryti i Frymës: dashuria, gëzimi, paqja, durimi, mirëdashja, mirësia, zemërbutësia, besnikëria dhe vetëkontrolli. Nëse jemi të krishterë, ne do të rritemi në këto cilësi.[20] Nëse nuk jemi, është koha t'i dorëzohemi Perëndisë dhe t'i afrohemi më shumë Atij duke lexuar Biblën, duke u larguar nga e keqja, duke u lutur dhe duke e adhuruar Atë.

Ne nuk mund të bëjmë që fryti i Frymës të rritet. Vetëm Fryma e Shenjtë mund ta bëjë këtë ndërsa ne shprehim dashurinë tonë për Krishtin.

Bibla thotë se ne duhet të marrim kryqin tonë dhe të ndjekim Jezusin. Kjo frazë është një simbol që përfaqëson vdekjen e egoizmit tonë. Ashtu siç Jezusi e mbajti kryqin e vet (një mjet torture!), dhe vdiq i varur në të, edhe ne duhet të bëjmë të njëjtën gjë në mënyrë simbolike përmes vdekjes së egoizmit tonë.

Pse është kjo e rëndësishme? Sepse dëshirat tona egoiste janë në luftë me dëshirat e Perëndisë. Jezusi kërkon dorëzim dhe besim të plotë. Ai na kërkon të shkëmbejmë dëshirat tona egoiste me dëshirën për Perëndinë. Kjo është për të treguar dashurinë tonë, përmes shërbimit të përulur ndaj Perëndisë dhe popullit të Tij.

Kur dorëzohemi dhe e zgjedhim Perëndinë si kënaqësinë tonë të vetme, Ai na jep forcën dhe dëshirën t'i bindemi Atij. Është sikur ta lëmë Atë të jetë ajri që thithim. Mbushu me frymë me Jezusin. Nxirr frymë me Jezusin. Përsërite. Çdo ditë. Deri në ditën kur të vdesim. Kjo është ajo që na jep guximin të besojmë se kur Ai na urdhëron t'i trajtojmë armiqtë tanë me dashuri, Ai do të na ndihmojë ta bëjmë këtë.

Marrëdhënia jonë me Jezusin është marrëdhënia më e ngushtë që mund të përjetojmë, sepse Fryma e Tij është brenda nesh. Kjo marrëdhënie do ta ndryshojë jetën tënde ndërsa beson dhe i bindesh Perëndisë me dashuri. Pastaj, kur ti bën gabime, Ai do të të ndihmojë ta nderosh Perëndinë.

Ndoshta po pyet veten nëse kjo lloj jete do të të pengonte të shijoje një jetë normale. Me gëzim të themi se dashuria dhe bindja ndaj Perëndisë na ka dhënë mundësinë të shijojmë paqen dhe gëzimin e Perëndisë në jetë.

Edhe pse nuk jemi kurrë plotësisht të lirë nga dëshirat e këqija në këtë jetë dhe ende bëjmë gabime, dashuria jonë për Jezusin nuk i ushqen dëshirat tona të këqija kështu që ato e humbasin fuqinë e tyre. Perëndia e bën këtë që ne të jemi të lirë të kënaqemi me Të, botën dhe marrëdhëniet që na ka dhënë Ai në pastërti.

Premtimi që shumica prej nesh e gjejmë të vështirë për të besuar është se Perëndia i ndryshon dëshirat tona. Ai e bën këtë. Është e vërtetë. Përndryshe, lajmi i mirë nuk do të ishte lajm i mirë.

Pse nuk bëjnë jetë të mirë më shumë të krishterë?

Çdo i krishterë mund të jetojë i lirë nga e keqja, por ka momente kur ne refuzojmë ta bëjmë këtë. Ndonjëherë ne zgjedhim të keqen në vend të Jezusit, edhe pasi bëhemi të krishterë.

Disa pengohen të përjetojnë lirinë nga e keqja sepse nuk besojnë se kjo është e mundur ose se Perëndia e ofron atë. Të tjerë refuzojnë të jetojnë të lirë nga e keqja sepse kushton shumë. Sepse kërkon dorëzim të plotë e të vazhdueshëm te Perëndia.

Çfarë do të thotë kjo?

Pasi t'i dorëzohemi Perëndisë, neve na urdhërohet të vazhdojmë të dorëzohemi. Kjo duhet të ndodhë vazhdimisht sepse të gjithë kemi prirjen të kthehemi tek egoizmi ynë. Bibla e quan këtë prirje, natyrë mëkatare. Ne e kemi këtë që nga dita që lindim deri në ditën që vdesim.

Ndërsa i besojmë Perëndisë, largohemi nga e keqja, lutemi, adhurojmë, lexojmë Biblën dhe marrim pjesë në bashkësi me të krishterë të tjerë, Fryma e Krishtit brenda nesh fillon të ndryshojë dëshirat tona dhe të na japë liri progresive nga natyra mëkatare.

Rritja kërkon kohë. Mos e humb shpresën gjatë procesit. Dhe mos e përdor ngadalësinë e rritjes si justifikim për të mos u rritur fare.

Të nderosh Perëndinë sjell gëzim dhe paqe të qëndrueshme si asgjë tjetër në këtë botë. Ne nuk largohemi nga e keqja thjesht sepse e keqja është e gabuar, por largohemi nga e keqja që të kënaqemi nga Perëndia.

Perëndia na thërret të bashkohemi me Të për të punuar për lavdinë e Tij. Pasi t'i dorëzohemi Atij, Ai na frymëzon të ndajmë këtë miqësi të bukur me të tjerët, që quhet ungjillëzim, dhe t'i mësojmë ata si ta përjetojnë Atë, që quhet dishepullizim.

Ajo që Ai na jep është aq e mirë, sa kur e përjetojmë, nuk mund të ndalojmë së foluri me të tjerët për të. Pasi të shijojmë dhe të shohim se Zoti është i mirë, natyrshëm do të duam t'u tregojmë njerëzve që ata të mund të ndiejnë lirinë dhe gëzimin që na është dhënë.

Përsëri, ky është lajmi i mirë (lajmi më i mirë!): Perëndia premton të na dojë dhe të na falë, duke na dhënë jetë që nuk mbaron, liri nga e keqja, dhe miqësi të ngushtë me të për sa kohë që ne i besojmë dhe i bindemi atij me dashuri. Nëse jemi besnikë deri në fund të jetës, Perëndia premton të na japë një trup të ri plotësisht të lirë nga mallkimi i dëshirave të këqija, vdekjes dhe shkatërrimit, për të jetuar me të përgjithmonë.

Lajmi i keq është se të gjithë ata që refuzojnë ofertën e Perëndisë do të vuajnë ndëshkimin e pafund dhe ndarjen nga Perëndia që të gjithë e kemi merituar nëpërmjet të keqes sonë.

Lajmi i mirë i Perëndisë dhe lajmi i keq i asaj që ndodh kur e refuzojmë Atë, e bëjnë Ungjillin të vërtetën më të rëndësishme në jetën tonë.

Ne ekzistojmë për të lavdëruar Perëndinë dhe për t'u kënaqur me Të përgjithmonë. Shpesh mendojmë se duhet të zgjedhim midis një jete ku kënaqim veten dhe një jete ku kënaqim Perëndinë. E vërteta është se t'u jepemi dëshirave të këqija, nuk na kënaq për shumë kohë. Të jepesh pas së keqes të çon në depresion, në një vetëvlerësim të ulët dhe në varësi ndaj sjelleve shkatërruese e të këqija.[45] E keqja na sundon, na zbraz gëzimin dhe na lë bosh dhe të vetmuar. Ajo na bën skllevër.

Kur zgjedhim që ta shohim veten si shërbëtorë të vullnetshëm të mirësisë së Perëndisë, në vend që ta shohim si skllevër të së keqes, prania e Perëndisë në jetën tonë dhe dhuratat e mëdha që Ai na ka premtuar në Ungjill na japin gëzim dhe liri që asgjë nuk mund t'i heqë.

Duhet të japim gjithçka. Të gjithë mosbindjen tonë për të marrë të gjithë faljen e Tij, jetën dhe dashurinë e Tij të mëshirshme.

Mënyra më e lehtë për ta mbajtur mend këtë është përmes Poemës së shpëtimit:

Jezus Ti vdiqe mbi një kryq
Sërish u ngrite t’na shpëtosh
Më fal tani për cdo mëkat
Bëhu miku im Zot, Shpëtimtar
Jetën time ma ndrysho
Dhe më ndihmo t’jetoj për Ty