ପାଠ 10

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା ପାଇଥିବା ଯେକୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ମଣ୍ଡଳୀ କୁହାଯାଏ। ଆମେ ହେଉଛେ ମଣ୍ଡଳୀ।

ଯଦି ଆମେ କୁହେ, "ଆମକୁ ମଣ୍ଡଳୀର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ," ତେବେ ଆମେ ପ୍ରକୃତରେ କହୁଛେ ଯେ, "ଆମକୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନମାନଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ ଏବଂ ଆମକୁ ନିଜେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ହେବାର ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।"

ଆମେ ହେଉଛେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପରିବାର। ଏହି ପରିବାରର ଏକ ଅଂଶ ହେବା ଆମକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ଜୀବନ ନିର୍ବାହ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ଆମକୁ ପରସ୍ପରର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି, କାରଣ ପରସ୍ପର ବିନା ପରିବାର ନାହିଁ। ପ୍ରେମରେ ପରସ୍ପରକୁ ସମର୍ଥନ ନ କଲେ, ଆମେ ଅଲଗା ହୋଇଯିବା। ପରମେଶ୍ୱର ଆମକୁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ରହିବା ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି। ଯଦି ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପ୍ରଦାୟରେ ନ ରହିବା, ତେବେ ଆମେ ଆଦୌ ଜୀବିତ ରହିବା ନାହିଁ।

ନିଆଁରୁ ବାହାର କରାଯାଇଥିବା କୋଇଲା ପରି, ଯଦି ଆମେ ଏକା ରହିବା, ତେବେ ଆମର ନିଆଁ ଲିଭିଯିବ। କିନ୍ତୁ, ଯଦି ଆମେ ଏପରି ଅନ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନମାନଙ୍କ ଆଖପାଖରେ ରହିବା, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଉତ୍ସାହର ସହିତ ଜଳୁଛି, ତେବେ ଆମର ଶିଖା ଆହୁରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯିବ।

ବାଇବଲ ଆମକୁ ଏହା ମଧ୍ୟ କୁହେ ଯେ, ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଯେପରି ଆମେ ନ ଭୁଲିବା। ଯଦି ତୁମେ ନିୟମିତ ଭାବରେ ଅନ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ବାଇବଲ ନ ପଢ଼, ପ୍ରାର୍ଥନା ନ କର ଏବଂ ପରସ୍ପରକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ଜୀବନ ନିର୍ବାହ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ ନ କର, ତେବେ ତୁମେ ପରିଶେଷରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଦୂରେଇଯିବ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଅନ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିବା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ ମିଳେ; ଏହା ଆମକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ ଓ ଉତ୍ସାହିତ ମଧ୍ୟ କରେ। ଏହା ଆମକୁ ଆମର ସ୍ୱାଭାବିକ ସ୍ୱାର୍ଥପର ସ୍ୱଭାବରୁ ବାହାର ଟାଣିଥାଏ।

ଆମେ ପରସ୍ପର ସହ କେବଳ ଏଥିପାଇଁ ଭେଟ କରୁନେ ଯେ, ଆମକୁ ଭେଟିବା ଜରୁରୀ। ଆମେ ପରସ୍ପରକୁ ଭେଟିଥାଉ, କାରଣ ଏକାଠି ରହିବା ଏକ ଉପହାର ଅଟେ। ଏହାର ଅର୍ଥ ନୁହେଁ ଯେ, ଆମକୁ ଆମର ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଘରେ ଭେଟିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଯଦିଚ ଏହା ସୁନ୍ଦର ଓ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାଉ। ଆମକୁ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଆବଶ୍ୟକ।

ଆମକୁ ପ୍ରକୃତରେ କ’ଣ ଦରକାର?

ଆମକୁ ପ୍ରେମମୟ ବନ୍ଧୁ, ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଉତ୍ତରଦାୟିତ୍ୱ, ଦୃଢ଼ ଶିକ୍ଷା, ବାଇବଲୀୟ ଅଧିକାର ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ସୁଯୋଗ ଆବଶ୍ୟକ।

ଆମକୁ ସେହି ପାଦ୍ରୀ ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନମାନଙ୍କ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱରେ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ, ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନଶୈଳୀରେ ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟତା ପ୍ରମାଣ କରିବା ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ତଥା ତାଙ୍କ ବାଣୀକୁ ପ୍ରକୃତରେ ଜାଣିବା ପରେ ହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ପଦବୀ ଦିଆଯାଇଛି। ଯଦି ଆମେ ଯୋଗ୍ୟ ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କ ଅଧୀନରେ ନଥାଉଁ, ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଚାର ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନ ନିର୍ବାହ କରନ୍ତି, ତେବେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆମର ବିଶ୍ୱାସ ଏପରି କିଛିରେ ପରିଣତ ହୋଇପାରେ, ଯାହା ପରମେଶ୍ୱର କେବେ ଇଚ୍ଛା କରିନଥିଲେ।

ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଏହା ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ନାହିଁ ଯେ, ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶୈଳୀରେ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତରଦାୟୀ କରନ୍ତୁ। ଆମ ଜୀବନକୁ ପରୀକ୍ଷା କରାଯିବା ଏବଂ ଆମେ ଭୁଲ୍ କରୁଛୁ ତଥା ଆମକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି ବୋଲି କୁହାଯିବା ଅସହଜ ଅଟେ। କିନ୍ତୁ, ଯଦି ଆମକୁ ଉତ୍ତରଦାୟୀ କରାନଯାଏ, ତେବେ ଆମର ଭୁଲଗୁଡ଼ିକ ବଢ଼ିଚାଲିବ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଗୁଡ଼ିକ ବିସ୍ଫୋରଣ ହୋଇ ଲୋକଙ୍କ କ୍ଷତି ନ କରିଛି।

ବାଇବଲରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ବିଷୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଯୋଗ୍ୟ ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କ ଅଧୀନରେ, ଏକ ମଣ୍ଡଳୀର ଅଂଶ ହୋଇ, ଆମେ ନିଜକୁ ଉତ୍ତରଦାୟୀ ରଖିଥାଏଁ।

ଯୋଗ୍ୟ ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କର ଅଧିକାର ଆମକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦୁର୍ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସୁରକ୍ଷା ଦିଏ। ଏହା ଆମକୁ ଏପରି ଲୋକ ପ୍ରଦାନ କରେ, ଯାହାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆମେ ଦୁର୍ବ୍ୟବହାରର ଶିକାର ହେଲେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯାଇପାରିବା। ପ୍ରାୟତଃ ଆମକୁ ଏପରି ବ୍ୟକ୍ତିର ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇଥାଏ, ଯିଏ ଆମର ସମର୍ଥନ କରିବ।

ଶେଷରେ, ଏହା ଆମକୁ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ପାଇଁ ଏକ ସଂରଚନା ପ୍ରଦାନ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନିକଟତର କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାର ଏକ ଉପାୟ ପାଇପାରିବା। ଆମେ ଭୁଲିପାରିବା ନାହିଁ ଯେ, ପରମେଶ୍ୱର ଆମ ଜୀବନ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା ପରେ, ସେ ଆମକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ କୁହନ୍ତି।

ଏକ ଅସଂରଚିତ ପରିବେଶରେ ସୁସମାଚାର ପ୍ରଚାର କରିବା ସହଜ, କିନ୍ତୁ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଶିଷ୍ୟ କରିବା ଏକ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା। ଆମେ ସର୍ବଦା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଶିଷ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ନିଜକୁ ପାଦ୍ରୀ ଓ ବୟସ୍କମାନଙ୍କ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱରେ ସମର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଭୁଲ ଭାବରେ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରିବାରୁ ରୋକିପାରିବେ କିମ୍ବା ଆମେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଆଘାତ ଦେବାରୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ।

ତୁମେ ଏକ ବିଶ୍ୱାସୀ ସମୁଦାୟକୁ କିପରି ଖୋଜିବ? ପ୍ରଥମେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ କୁହ। ତା'ପରେ ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ୱରେ ପଚାର। ପବିତ୍ର, ପ୍ରେମପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନଯାପନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କର ଏବଂ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର ଯେ, ସେମାନେ କେଉଁ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ଯାଆନ୍ତି। ମଣ୍ଡଳୀ ପରିଦର୍ଶନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କର। ଏପରି ଏକ ମଣ୍ଡଳୀ ଖୋଜ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକମାନେ ସ୍ୱାଗତଶୀଳ, ପ୍ରକୃତ ଓ ପ୍ରେମମୟ ହୋଇଥିବେ। ବାଇବଲ ଯାହା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ, ସେଥିରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବା ଏବଂ ବାଇବଲ ଯାହା କୁହେ, ସେଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନ କରୁଥିବା ପାଦ୍ରୀ ଓ ବୟସ୍କମାନଙ୍କୁ ଖୋଜ। ସେମାନେ ଯାହା ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି, ସେହି ଜୀବନ ନିର୍ବାହ କରୁଥିବାର ନିଶ୍ଚିତ କର। ଅନ୍ୟଥା, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ଏହା ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ତୁମେ ଯେଉଁ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ଯାଅ, ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି ଏବଂ ପରସ୍ପରଙ୍କ ସେବା କରନ୍ତି କି? ସେମାନେ କ’ଣ ବାଇବଲକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି ଏବଂ ପରସ୍ପରକୁ ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସକୁ ବ୍ୟାବହାରିକ, ବାସ୍ତବ ଉପାୟରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଯାହା ତୁମେ ଅନୁଭବ କରିପାରିବ ଓ ଦେଖିପାରିବ? କେହି ସିଦ୍ଧ ହେବେ ନାହିଁ! କିନ୍ତୁ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଜୀବନ ସ୍ଥିର ଅଛି କି ନାହିଁ ତାହା ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି ନାହିଁ ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଭୁଲ ପାଇଁ ଅନୁତାପ କରନ୍ତି, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାର୍ଥକ୍ୟ ଜାଣିପାରିବ।

ନିଜକୁ କେବଳ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାର: ସେଠାରେ କ’ଣ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆରାଧନା ଓ ସମ୍ମାନ କରାଯାଉଛି?

ଯେପରି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ସିଦ୍ଧ ନୁହଁନ୍ତି, ସେହିପରି କୌଣସି ମଣ୍ଡଳୀ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ସିଦ୍ଧ ନୁହେଁ। କେବଳ ଏକ ଭଲ ମଣ୍ଡଳୀ ଖୋଜ, ନିରନ୍ତର ଯାଅ ଏବଂ ଅଭିଯୋଗ କର ନାହିଁ। ଯେଉଁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲ, ତାହାର ଆରମ୍ଭ ନିଜେ କର। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ନିଜ ପରିବାରକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ପାଇଁ ସୁଯୋଗ ଖୋଜ। ଲୋକଙ୍କୁ ବାସ୍ତବିକ ପ୍ରେମ କର! ପବିତ୍ର ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମପୂର୍ବକ ସେବା କର, ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା "ଉତ୍ତମ" ବୋଲି ବିବେଚିତ ହେବାର ପ୍ରୟାସ ଭାବରେ ନୁହେଁ।

ଆମେ ମଣିଷ ଏବଂ ଆମକୁ ପରସ୍ପରର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି ବୋଲି ବୁଝ। ତୁମେ କେବେ ଜାଣିନାହଁ, ଯିଏ ତୁମକୁ ବିରକ୍ତ କରେ, ସେ ହୁଏତ ଏପରି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ହୋଇପାରେ, ଯାହାକୁ ପରମେଶ୍ୱର ତୁମର ଉନ୍ନତି କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ପଠାଇଥିବେ ଏବଂ ବୋଧହୁଏ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରିବାରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ତୁମକୁ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ ସାମିଲ କରାଯାଇଛି। ଶାନ୍ତିପୂର୍ବକ ଜୀବନ ନିର୍ବାହ କରିବା ସହ ଏକତ୍ର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମାନ କର। ତାହା ହେଉଛି ମଣ୍ଡଳୀ।