पाठ ३

हाम्रो आशाको केन्द्रविन्दु भनेको येशू मरेकाहरूबाट बौरी उठ्नुभयो र सधैंभरि जीवित हुनुहुन्छ भनी जान्नु हो। यदि येशू अझै मरेको भए, हामीले उहाँको जीवन अनुभव गर्न सक्ने थिएनौं। तैपनि उहाँको आत्मा हामी भित्र बस्नु उहाँको सबैभन्दा ठूलो उपहार हो।

परमेश्वरसँगको जीवन आंशिक रूपमा सम्भव भएको छ किनभने उहाँको मृत्युले हामीलाई उहाँको नजरमा शुद्ध बनायो, तर यो उहाँको मृत्युबाट बौरी उठ्नु र स्वर्गमा र हामीमा सधैंभरि बाँच्नु भएकोले वास्तविक बनाइएको छ। हामी मरेपछि सधैंभरि बाँच्ने प्रतिज्ञा यसरी नै गरिएको छ, किनकि हामीबाट हाम्रो टुटेको जीवन खोसिनेछ र उहाँको कहिल्यै अन्त्य नहुने जीवन मात्र बाँकी रहनेछ।

येशू साँच्चै परमेश्वर, र साँच्चै मानिस हुनुहुन्छ। आदम र हव्वा, पहिलो पुरुष र महिला, सधैंभरि बाँच्नका लागि बनाइएका थिए, तर तिनीहरूको दुष्ट निर्णयहरूले तिनीहरूलाई मार्यो। दुष्टले हामीलाई पनि मार्नेछ। दुष्टताले गर्दा हामी सबै मर्छौं, तर येशू सधैँ जीवित हुनुहुन्छ किनभने उहाँले कहिल्यै कुनै खराबी गर्नुभएन। यसले देखाउँछ कि उहाँ परमेश्वर हुनुहुन्थ्यो[८] किनकि केवल परमेश्वर मात्र सिद्ध हुनुहुन्छ।

येशू मर्नुभयो, तर दुष्टताले उहाँलाई मार्न सकेन। उहाँले स्वेच्छाले आफ्नो जीवन त्याग्नुभयो, र मृत्युले उहाँलाई रोक्न सकेन किनभने उहाँले कहिल्यै खराबी गर्नुभएन। उहाँको पवित्रताले उहाँलाई आफ्नो जीवन फिर्ता लिने अधिकार दियो।

र, यो नै उहाँले गर्नुभयो।

येशूले आफ्नो शक्ति, दिव्यता, सिद्ध मानवता, र हामीलाई जीवन दिन र मृत्युबाट जीवनमा ल्याउने क्षमता देखाउँदै फेरी जीवित हुनुभयो।[१४] तर त्यो भन्दा पनि, उहाँ फर्कनुभयो ताकि हामी उहाँसँग सधैं घनिष्ठ मित्रतामा बाँच्न सकौं।

यसबारे अलिकति सोचौं।

हामी कहिल्यै एक्लो हुनु पर्दैन किनकि उहाँ हामी भित्र बस्नुहुन्छ। हामीसँग हरेक दिनको हरेक क्षण उहाँसम्म पहुँच छ। हामी उहाँलाई प्रार्थना गर्न सक्छौं र हाम्रो हृदयमा उहाँका भावनाहरू उत्तेजित भएको महसुस गर्न सक्छौं। उहाँ हाम्रा विचारहरू जान्नुहुन्छ र हामीलाई प्रेम गर्नुहुन्छ। उहाँले हामीलाई शुद्ध जीवन बिताउने शक्ति दिनुहुन्छ। हामी उहाँको प्रेम, आनन्द, शान्ति, धैर्य, दया, भलाइ, विश्वासयोग्यता, नम्रता र आत्म-संयममा बाँच्न सक्छौं। जब हामी उहाँमा हाम्रो जीवन पाउँछौं, उहाँले हामीलाई पूर्ण जीवन प्रदान गर्नुहुन्छ।

बाइबलले भन्छ कि हाम्रो अस्तित्वको कारण येशूसँग घनिष्ठ सम्बन्धमा बाँच्नु हो। यस ग्रहमा भएका कुनै पनि व्यक्तिभन्दा उहाँसँग नजिक रहनु। उहाँलाई अरू कुनै पनि कुरा वा जो कोहीभन्दा बढी प्रेम गर्नु। र खुसीसाथ उहाँको आज्ञा पालन गर्नु र सधैंभरि उहाँको उपासना गर्नु हो।

किनभने हामी येशूलाई प्रेम गर्न र उहाँसँग बस्नको लागि अवस्थित छौं, बाइबलले ख्रीष्टयनहरूलाई "ख्रीष्टको दुलही" भन्छ। बाइबलले यो पनि भन्छ कि जसले उहाँलाई अस्वीकार गर्छ उसलाई दोषी ठहराइन्छ। हाम्रो गन्तव्य येशूको हात हो। येशूलाई घृणा गर्ने कोही पनि उहाँको काखमा पर्नेछैन। बरु, तिनीहरू उहाँबाट सदाको लागि अलग हुनेछन्।

यो एउटा यस्तो भयावह अवस्था हो जसको कल्पना थोरैले मात्र गर्न सक्छन्। हामीसँग भएको जीवन वा आनन्द परमेश्वरबाट आउँछ भन्ने कुरा धेरैले महसुस गर्दैनन्। जीवनमा, हामीले साधारण खुसीहरू प्राप्त गर्न सक्छौँ किनभने उहाँले ती हाम्रा लागि उपलब्ध गराउनुभएको छ। जब हाम्रो मृत्यु हुन्छ, ती सबै कुराहरू खोसिनेछन्, र कि त हामी येशूसँग अनन्त आनन्दमा रहनेछौँ, कि त अलगाव र पीडाको भयावह अवस्थामा।

हामीले यो बुझ्न थाल्छौं कि येशूको अङ्गालो यस ब्रह्माण्डकै सबैभन्दा महान् गन्तव्य हो। हामीले अहिले उहाँसँग शान्ति र जीवनको अनुभव गर्न पाउनु नै जीवनको सबैभन्दा ठूलो सुख हो। जो कोही व्यक्ति जो येशूसँग वास्तविक निकटतामा रहेका छन्, उनीहरूले तपाईंलाई देखाउनेछन् कि उहाँ अरू सबै थोकभन्दा उत्तम हुनुहुन्छ।

सुरुमा, उहाँलाई हाम्रो आत्माभित्र प्रवेश गर्न दिनु डरलाग्दो महसुस हुन्छ, किनकि उहाँले हाम्रा खराबीहरूलाई उजागर गरिदिनुहुन्छ र हामीलाई आत्म-समर्पण गर्न बाध्य पार्नुहुन्छ। तर जब हामी आत्म-समर्पण गर्छौं, उहाँले मिठो चंगाई (निको पार्ने शक्ति) ल्याउनुहुन्छ र हामीलाई सहन र अघि बढ्न शक्ति दिनुहुन्छ।

यदि तपाईंले येशूलाई पछ्याउनुभयो र उहाँलाई आत्मसमर्पण गर्नुभयो भने, उहाँ तपाईंको सबैभन्दा ठूलो आनन्द बन्नुहुनेछ, र उहाँले तपाईंको जीवन परिवर्तन गर्नुहुनेछ र तपाईंलाई शुद्ध पार्नुहुनेछ।

त्यसपछि, तपाईं मृत्यु पछि, तपाईं उहाँको काखमा स्वर्गमा हुनुहुनेछ।