ପାଠ 3

ଆମ ଆଶାର ଆହୁରି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟ ହେଉଛି ଏହା ଜାଣିବା ଯେ, ଯୀଶୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ଜୀବିତ ଅଛନ୍ତି। ଯଦି ଯୀଶୁ ଏବେବି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥା’ନ୍ତେ, ତେବେ ଆମେ ତାଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରିନଥା’ନ୍ତେ। ତଥାପି, ଆମ ଭିତରେ ବାସ କରୁଥିବା ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା, ​​ସେ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପହାରଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟତମ।

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଜୀବନ ଆଂଶିକ ଭାବରେ ସମ୍ଭବ ହୋଇଛି, କାରଣ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଆମକୁ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶୁଦ୍ଧ କରିଦେଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏହା ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରୁ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏବଂ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଚିରକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିବା ଦ୍ୱାରା ବାସ୍ତବ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହିପରି ଆମକୁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବାର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦିଆଯାଇଛି, କାରଣ ଆମଠାରୁ ଆମର ଭଗ୍ନ ଜୀବନ ଛଡ଼ାଇ ନିଆଯିବ ଏବଂ କେବଳ ତାଙ୍କର ଚିରନ୍ତନ ଜୀବନ ଆମ ପାଖରେ ରହିବ।

ଯୀଶୁ ପ୍ରକୃତରେ ପରମେଶ୍ୱର ଏବଂ ପ୍ରକୃତରେ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ। ପ୍ରଥମ ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳା, ଆଦମ ଓ ହବାଙ୍କୁ ଚିରକାଳ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ମନ୍ଦ ନିଷ୍ପତ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲା। ମନ୍ଦ ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଦେବ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ମନ୍ଦ କାରଣରୁ ହିଁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଛେ, କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ ଅନନ୍ତକାଳ ଜୀବିତ, କାରଣ ସେ କେବେ କିଛି ମନ୍ଦ କରିନାହାନ୍ତି। ଏଥିରୁ ଜଣାପଡ଼େ ଯେ, ସେ ଈଶ୍ୱର ଥିଲେ, କାରଣ କେବଳ ଈଶ୍ୱର ହିଁ ସିଦ୍ଧ ଅଟନ୍ତି।

ଯୀଶୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ ସୁଦ୍ଧା, ମନ୍ଦତା ତାଙ୍କୁ ମାରି ନଥିଲା। ସେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାକୃତ ଭାବରେ ନିଜ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କୁ ଧରି ରଖିପାରିଲା ନାହିଁ, କାରଣ ସେ କେବେ ଭୁଲ କରିନଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପବିତ୍ରତା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଜୀବନ ଫେରାଇ ନେବାର ଅଧିକାର ଦେଲା।

ତେଣୁ, ସେ ତାହା ହିଁ କଲେ।

ଯୀଶୁ ପୁନର୍ଜୀବିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଦିବ୍ୟତା, ସିଦ୍ଧ ମାନବତା ଏବଂ ଆମକୁ ଜୀବନ ଦେବା ଏବଂ ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପୁନର୍ଜୀବିତ କରିବାର କ୍ଷମତା ଦେଖାଇଲେ। କିନ୍ତୁ ତା'ଠାରୁ ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ହେଉଛି, ସେ ଏଥିପାଇଁ ଫେରିଆସିଲେ, ଯେଉଁଥିରୁ ଆମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ସର୍ବଦା ଘନିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁତାରେ ରହିପାରିବା।

ଆସ, ଏହି ବିଷୟରେ ଟିକିଏ ଚିନ୍ତା କରିବା।

ଆମକୁ କେବେ ଏକାକୀ ରହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଆମ ଭିତରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିପାରିବା। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିପାରିବା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାବନାକୁ ଆମ ହୃଦୟରେ ଅନୁଭବ କରିପାରିବା। ସେ ଆମର ଚିନ୍ତାଧାରା ଜାଣନ୍ତି ଏବଂ ଆମକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି। ସେ ଆମକୁ ପବିତ୍ର ଭାବରେ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତି। ଆମେ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ, ଆନନ୍ଦ, ଶାନ୍ତି, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ଦୟା, ଉତ୍ତମତା, ବିଶ୍ୱସ୍ତତା, ନମ୍ରତା ଓ ଆତ୍ମ-ସଂଯମରେ ବଞ୍ଚିପାରିବା। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତାଙ୍କଠାରେ ଆମର ଜୀବନ ପାଇଥାଏଁ, ସେ ଆମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି।

ବାଇବଲ କୁହେ ଯେ, ଆମର ଅସ୍ତିତ୍ୱର କାରଣ ହେଉଛି ଯୀଶୁଙ୍କ ସହିତ ଘନିଷ୍ଠ ସମ୍ପର୍କରେ ରହିବା। ଏହି ଗ୍ରହର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ତୁଳନାରେ ତାଙ୍କ ନିକଟତର ହେବା ପାଇଁ। ତାକୁ ଅନ୍ୟ କାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଭଲ ପାଇବା ପାଇଁ। ଏବଂ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦପୂର୍ବକ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନିବା ଏବଂ ଆରାଧନା କରିବା ପାଇଁ।

ଆମେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଭଲ ପାଇବା ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହିତ ରହିବା ପାଇଁ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଅଛେ, ତେଣୁ ବାଇବଲ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନମାନଙ୍କୁ "ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବଧୂ" ବୋଲି କୁହେ। ବାଇବଲ ଏହା ମଧ୍ୟ କୁହେ ଯେ, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରେ, ସେ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ ହୁଏ। ଆମର ଗନ୍ତବ୍ୟସ୍ଥଳ ହେଉଛି ଯୀଶୁଙ୍କ ବାହୁ। ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁଥିବା କେହି ତାଙ୍କ ବାହୁକୁ ଯିବେ ନାହିଁ; ବରଂ, ସେମାନେ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ତାଙ୍କଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇଯିବେ।

ଏହା ଏପରି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଘଟଣା, ଯାହାକୁ ବହୁତ କମ୍ ଲୋକ କଳ୍ପନା କରିପାରିବେ। ଅନେକ ଲୋକ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ ଯେ, ଆମର ଯେକୌଣସି ଜୀବନ କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଆସିଥାଏ। ଜୀବନରେ, ଆମେ ସରଳ ଆନନ୍ଦ ପାଇବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଥାଏଁ, କାରଣ ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ କରାଇଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା, ସେତେବେଳେ ସେ ସବୁ ଛଡ଼ାଇ ନିଆଯିବ ଏବଂ ଆମେ ଅବା ଯୀଶୁ ଏବଂ ଅନନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ରହିଯିବା କିମ୍ବା ବିଚ୍ଛେଦ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଭୟାବହତା ସହିତ ରହିଯିବା।

ଆମେ ଦେଖିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରୁଛେ ଯେ, ଯୀଶୁଙ୍କ ବାହୁ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗନ୍ତବ୍ୟସ୍ଥଳ। ସତ୍ୟତା ହେଉଛି, ଆମେ ଏବେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଶାନ୍ତି ଏବଂ ଜୀବନର ଅନୁଭବ କରିପାରିବା, ଏହା ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଅଟେ। ଯୀଶୁଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରକୃତ ଘନିଷ୍ଠତାରେ ବାସ କରିଥିବା ଯେକୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖାଇବେ ଯେ, ସେ ସବୁକିଛି ଅପେକ୍ଷା ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ପ୍ରଥମେ, ତାଙ୍କୁ ଆମ ଆତ୍ମାରେ ପ୍ରବେଶ କରାଇବା ଭୟଙ୍କର ଅନୁଭବ ହୁଏ, କାରଣ ସେ ଆମର ମନ୍ଦତାକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି ଏବଂ ଆମକୁ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ କରୁ, ସେ ମଧୁର ଆରୋଗ୍ୟ ଆଣନ୍ତି ଏବଂ ଆମକୁ ସହ୍ୟ କରିବା ଏବଂ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବା ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତି।

ଯଦି ତୁମେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କର ଏବଂ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ସମର୍ପିତ ହୁଅ, ତେବେ ସେ ତୁମର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆନନ୍ଦ ହୋଇଯିବେ ଏବଂ ସେ ତୁମର ଜୀବନକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା ସହ ତୁମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିଦେବେ।

ତା’ପରେ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ତାଙ୍କ ବାହୁର ସ୍ୱର୍ଗରେ ପଡ଼ିଯିବ।