ପାଠ 5

ଯେତେବେଳେ ଆମେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରି ମନ୍ଦରୁ ବିମୁଖ ହୁଏ, ସେ ଆମ ଜୀବନକୁ ଅବଶୋଷଣ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି। ସେ ଆମର ଜୀବନ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଆମର ଆନନ୍ଦ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ସେ ଜୀବନ ପ୍ରତି ଆମର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣକୁ ବଦଳାଇଦିଅନ୍ତି। ବାଇବଲ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଆମ ମନକୁ ନବୀକରଣ କରିବା ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରେ।

ବାଇବଲ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ତିନୋଟି ମୁଖ୍ୟ ଉପାୟରେ ଦର୍ଶାଏ, ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କୁ ତିନୋଟି ଭିନ୍ନ ଭୂମିକାରେ ସନ୍ଦର୍ଭିତ କରାଯାଇଛି: ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା, ଈଶ୍ୱର ଓ ମିତ୍ର।

ବାଇବଲ ଆମକୁ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ବହୁତ ସତର୍କ ଅଛି ଯେ, ଯୀଶୁ ମୃତ୍ୟୁ ପୂର୍ବରୁ ଏବଂ ପରେ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ପାଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ "ବନ୍ଧୁ" ବୋଲି ଡାକିଲେ।

ଯୀଶୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହେବା ପରେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଇନଥିଲେ ଯେ, ସେମାନେ କେତେ ଭୁଲ କରିଥିଲେ। ବରଂ, ସେ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଜଳଖିଆ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ, ତା’ପରେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଚଲା-ବୁଲା କଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ରାତ୍ରି ଭୋଜନରେ ଯୋଗ ଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ଏକ ବିବରଣୀରେ, ସେ ଗୋଟିଏ ଘରେ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଭା ହେଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜର କ୍ଷତ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଇଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଭୋଜନ କଲେ।

ସେ ଦେଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ, ପୃଥିବୀକୁ ଆସିବାର ତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସମ୍ୱନ୍ଧାତ୍ମକ ଥିଲା।

ସବୁକିଛିର ପରମେଶ୍ୱର ଆମକୁ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ବୋଲି ଡାକୁଛନ୍ତି। ସେ ଆମର ସେବା କରନ୍ତି ଏବଂ ଆମକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି, ଯେପରି ଆମେ ତାଙ୍କ ସେବା କରେ ଏବଂ ଭଲ ପାଏଁ। ସେ ଆମ ଭିତରେ ଅଖଣ୍ଡ ବନ୍ଧୁତାରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଆମେ ପରସ୍ପରକୁ ଭଲ ପାଉ ଏବଂ ସମ୍ମାନ କରୁ।

ଯଦି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ପାଅ ଏବଂ ସେ ନିଜ ବିଷୟରେ ଯାହା କୁହନ୍ତି, ତାହା ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କର, ତେବେ ତୁମେ ତୁମର ନିଜ ମନ୍ଦତାରୁ ଦୂରେଇ ଯିବ ଏବଂ ନିଜ ଜୀବନରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ଓ ଶକ୍ତିର ଅନୁଭବ କରିବ।

ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ, ଆମକୁ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁତା ଅନୁଭବ କରିବା ପାଇଁ, ତାଙ୍କୁ ଆମକୁ ମନ୍ଦତାରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଏବଂ ଆମ ଜୀବନର କେନ୍ଦ୍ର ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଆମର ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ଭାବରେ, ସେ ନିରନ୍ତର ଆମକୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତି ଏବଂ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି। ଆମେ ପୂର୍ବ ପାଠଗୁଡ଼ିକରେ ଏହା ଉପରେ ଆଲୋଚନା କରିଛେ।

ପ୍ରଭୁ ବା ଈଶ୍ୱର ଭାବରେ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଷୟରେ କ'ଣ କହିବେ?

ପ୍ରଭୁ ହେଉଛନ୍ତି ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି, ଯିଏ କ୍ଷମତାର ସହିତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଅନ୍ତି। ସେ କୁହନ୍ତି, "ଏହା କର," ଏବଂ ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ତାହା ପାଳନ କରନ୍ତି। ବାଇବଲ କୁହେ ଯେ, ସେ ଆମର ପ୍ରଭୁ ହେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି। ତାଙ୍କ ସହିତ ବନ୍ଧୁତାରେ ରହିବା ପାଇଁ ଏହା ହେଉଛି ଏକ ପ୍ରାକ୍-ସର୍ତ୍ତ।

ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପଡ଼ ନାହିଁ। ସେ ଚାହାଁନ୍ତି ନାହିଁ ଯେ, ଆମେ ଦାନ୍ତ ରଗଡ଼ି କରି ତାଙ୍କ କଥା ମାନିବା। ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି, ପରମେଶ୍ୱର ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦାନ୍ତ ରଗଡ଼ି କରି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କଥା ମାନିଥିଲେ। ବରଂ, ପରମେଶ୍ୱର ଚାହାଁନ୍ତି ଯେ, ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେଣୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରନ୍ତୁ। ସେ ଚାହାଁନ୍ତି ଯେ, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମ ଓ ବିଶ୍ୱାସରୁ ଆମର ଜୀବନ ଦିଏଁ, ବାଧ୍ୟବାଧକତାରେ ନୁହେଁ।

ଯଦି ତୁମେ ତାଙ୍କ କଥା ମାନି ନିଜ ଜୀବନ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁନାହଁ, ତେବେ ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ (ବାଇବଲ) ରେ ନିଜକୁ ନିମଗ୍ନ କରିଦିଅ ଏବଂ ସେ କିଏ, ସେ ତୁମକୁ କ’ଣ ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି ଏବଂ ସେ ତୁମ ପାଇଁ କ'ଣ କରିଛନ୍ତି ସେ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କର। ତା’ପରେ, ସକ୍ରିୟ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ପାଇବାର ତୁମ ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସରଣ କର।

କାହାକୁ ପାଇବାର ଇଚ୍ଛାକୁ କିପରି ଅନୁସରଣ କରାଯାଏ, ତାହାର ଏକ ବାସ୍ତବ ଉଦାହରଣ ଏଠାରେ ଦିଆଯାଇଛି। ଯେତେବେଳେ ପ୍ରେମିକମାନେ ବିବାହ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଦୟାଳୁପୂର୍ବକ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ତେବେ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ସେମାନଙ୍କର ସ୍ନେହ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥାଏ।

ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଏକ ଉପହାର ଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ଉପହାର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ସମୟରେ, ସେ ତାଙ୍କର ଦୟାଳୁତାକୁ ମନେପକାନ୍ତି। ଯୋଜନା କରିବା, କିଣିବା ଏବଂ କାର୍ଡ ପୂରଣ କରିବାର ସରଳ କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଥିବା ତାଙ୍କର ସ୍ନେହକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇବାରେ ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ, କାରଣ ଯେତେବେଳେ ସେ ମନେପକାନ୍ତି ଯେ, ସିଏ କିଏ ଏବଂ ତାହାର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଦିଅନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସ୍ନେହ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ବିଶ୍ୱାସ ମାଧ୍ୟମରେ ବାସ୍ତବିକ ହୋଇଯାଏ।

ଯେତେବେଳେ ଆମେ ନିଜକୁ ଯୀଶୁ କିଏ ବୋଲି ମନେପକାଇଦେଉ ଏବଂ ଆମ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମତା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁ, ସେତେବେଳେ ଆମ ହୃଦୟରେ ସ୍ନେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ବାସ୍ତବିକ ହୋଇଯାଏ। ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତରରେ, ସେ ଆମର ଇଚ୍ଛାକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଆମକୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ ଓ ବିଶ୍ୱାସର ସହିତ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତି।

ଆମ ଜୀବନରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକ ବାସ୍ତବିକ ହେବା ପାଇଁ, ଆମକୁ ତାଙ୍କ ବଚନ ପଢ଼ିବା, ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକର ପାଳନ କରିବା ମାଧ୍ୟମରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମର ସ୍ନେହକୁ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଆମର ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା, ସଦାପ୍ରଭୁ ଓ ବନ୍ଧୁ ଭାବରେ ଇଚ୍ଛା କରିବା ସହିତ ଏହା ସବୁ ଆମର ମାନସିକତାକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରେ।

ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାଗୁଡ଼ିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, କାରଣ ପରମେଶ୍ୱର ଆମକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା ପାଇଁ ସେଗୁଡ଼ିକ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି। ସେ ଆମର ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା, ସଦାପ୍ରଭୁ ଓ ବନ୍ଧୁ ଭାବରେ ନିଜ ପରିଚୟରେ ଆମର ବିଶ୍ୱାସ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମ ପରିଚୟକୁ ସୁଧାରନ୍ତି।